sanzokung world

ย้ายบ้าน

 

เพื่อนฝูงพี่น้องว่าคอมเมนต์ไม่ได้

 

ย้ายไปใช้บริการ FC2 บล็อกแต่งได้น่ารักกว่าเน้

 

 

มาจาก Tsuyoshi Domoto

 

มาจาก Yoshihiko Inohara

 

มาจาก Masaki Aiba

 

แม้ว่าตอนนี้จะมีแต่เรื่องอาราชิ ฉันก็ยังรักซึโยชิคนเดียวนะ >///<

 

นักข่าวญี่ปุ่นเป็นนักข่าวที่ถูกทำให้เป็นข่าว เพียงแค่มาที่รังนก (ตอนนี้แกเป็นแม่นก)

 

นักข่าวญี่ปุ่นคนนี้เส้นใหญ่ อาสาสมัครอนุญาตให้เข้าไปทำข่าวได้ขอบสนาม (นักข่าวไทยยังไม่ได้)

 

นักข่าวญี่ปุ่นคนนี้เป็นนักข่าวที่อาสาสมัคร หาเพลงเปิดสนามให้เป็นพิเศษ (Step & Go ในกีฬาซอฟท์บอลวันสุดท้าย)

 

และนักข่าวญี่ปุ่นประจำโอลิมปิกคนนี้ เป็นนักข่าวที่หน้าตาดีที่สุดในการทำข่าวโอลิมปิกครั้งนี้ (ก่อนไปน่ารัก กลับมายิ่งน่ารัก)

 

NTV CASTER : SAKURAI SHO [ARASHI]

 

 

 

 

เถียงสิ นักข่าวชาติไหน หน้าใสเด้ง หวาน ตาแป๋ว เท่านักข่าวคนนี้

 

Credit : yahoo auction

 

 

รีพอร์ตคอนในตัวละกัน จำไม่ค่อยได้อะนะ

 

ตื่นมากินข้าวแต่เช้า แล้วก็นั่งรถไปโดม ไปตั้งแต่สิบโมง คอนเริ่ม 6 โมงเย็น มาทำไมละเนี่ย

 

ลงป้ายโคคุรึตซึ อิเรียวเซ็นต้า อยู่ใกล้โดมกว่าป้ายยาฮู้โดมมาเอะมากมาย แล้วก็เจอกันแล้ว ย้าฮู้โดม

 

ตอนแรกต่อแถวผิด ไปต่อแถวเข้างานนิทรรศการ ไม่ได้จองไว้ ก็ไม่ได้ดูอะนะ

 

ก็เลยไปต่อแถวซื้อของหน้าคอนแทน ไปยืนดูสตาฟยืนประชุม

 

ของเริ่มขายเที่ยง ก็เข้าแถว แล้วก็เดินเข้าไปซื้อ ทำตามบุ๊คบอก ชี้เอาให้หมด

 

ซื้อเสร็จ ก็เพิ่งจะเที่ยงครึ่ง เดินเที่ยวรอบ Hawk Town ก็ไม่มีอะไร นอกจาก เสียเงินซื้อน้ำหอมไปขวดนึง (- -")

 

กลับโรงแรมไปนอนเล่น พอกลับมาถึงกระเป๋าเต็มห้องรับฝาก มีคนใส่เสื้อคอนนั่งอยู่ด้วย

 

เชื่อละ เรื่องที่เค้าว่ากันว่า เราจะมีเพื่อนเยอะ พักโรงแรมนี้กันเต็ม

 

กลับไปแถวโดมตอนประมาณสี่โมง รอพี่แอน รอตั๋วคอน

 

วันแรกเหลือตั๋วหน้างานเยอะเหมือนกัน ทั้งที่เป็นรอบวันเกิดนิโนะ

 

จะได้เข้าไปดูคอนแล้วสินะ

 

เดินตามเจี๊ยบ เข้าไปตามทาง วันแรกนี้ยังไม่โดนตรวจพัด

 

ที่นั่งถือว่าโอเค เก้าอี้เป็นสีเขียว มีที่วางขวดน้ำให้ด้วย ปรกติที่อื่นไม่มี

 

แล้วไฟก็มืดลง คอนเสิร์ตเริ่มแล้ว

 

เพลงแรก Move your body สนุกมากมาย

 

หลังจากนั้นอย่าถาม ส่องกล้องดูแต่ไอบะ จำได้แต่ไอบะ

 

แล้วก็วันเกิดนิโนะ เพื่อนให้ของขวัญ ไอบะเอาผ้าขนหนูซับหน้านิโนะ อย่างเต็มใจ

 

จุนติดหนวดให้ โทษเถอะ โนะน้อยหน้าเหมือนลุงฟริงเกิ้ลเลย น่ารัก

 

นิโนะเล่นกลให้ดู ก่อนที่จะแอบบ่นก่อนเลิก MC มั้ง ว่านึกว่าเพื่อนจะให้เกมส์อะไรแบบนี้

 

โอมิยะวันแรก ทากะ จู่โจม ยูจิ กิ๊วๆๆ

 

ไอบะตอนใส่ชุดเพลงกรีน เพลงเต้นต่อมา มาซากิพันคอตัวเองด้วยชุดที่ตัวเองใส่ ไปสองรอบ (ใครจะทำได้แบบนี้)

 

ตอนลอยตัวบนบอลลูน วันนี้โรยตัวทิ้งตะแคง ร้องเพลง มันสามารถ

 

ไอบะจังเล่นกับที่นั่งวีไอพีตลอดเลย มารู้หลังคอนเลิกว่า ครอบครัวมาดู

 

ไอบะไม่เดินไปเกินกว่าบล็อกกิ้งที่กำหนด เพราะกลัวลืมชัวร์ปึก

 

และใครอ่านรึพอร์ตนี้ก็รู้ไว้ คนเขียนรักไอบะ มาซากิ มากที่สุดในอาราชิ (โคตรไม่รู้เลยนะ)

 

ความจำคอนไม่ค่อยมี แล้วเค้าก็บอกว่ายิ่งส่องกล้องจะยิ่งจำไม่ได้ เพราะจำได้แต่คนที่ส่องกล้อง

 

ตอนวิ่งเอาเสื้อยัดใส่กางเกงก็น่ารัก เป็นคนใส่เสื้อลายสก็อตได้น่ารัก

 

ตอนโซโล่โช วีทีอาร์น้องก็น่ารัก ทำท่าชูพีทด้วย

 

จบ...คอนรอบแรก ไอบะจังน่ารัก มากๆๆๆๆๆๆๆๆ

ครบสองปีแล้ว

 

แต่สิ่งที่หายไปก็คือ หายไป

 

สิ่งที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป

 

เหลือไว้แค่เพียงความทรงจำที่หล่อเลี้ยงไว้ ว่าครั้งหนึ่งที่ได้เจอกัน ในเมืองไทย

 

31 กรกฏาคม 2549 JET STORM ARASHI IN THAILAND

 

-----------------------------------------

 

ไม่มาไม่เป็นไร ตามไปดูที่ญี่ปุ่นมาแล้วนะอาราชิโนะมินนะซัง

 

คอนเสิร์ตเยี่ยมมาก เสียแต่จำไม่ค่อยได้ จำได้แต่วันเกิดนิโนะมิยะซัง กับ ไอบะซัง

 

อยากบอกว่าทุกวันนี้ มีความสุขดี แล้วก็ยังคงหวัง รอคอย ให้มีโอกาสได้ยินเสียงเพลงจากปากอาราชิซัง

 

Miss you.

ตั้งใจว่าจะออกจากไรซัน ตอนตีห้าครึ่ง ไปขึ้นรถเที่ยวแรกไปฮิโรชิม่า เอากระเป๋าไปเก็บ จะได้ไปเที่ยวเกาะมิยาจิม่ากับสะพานคินไตเคียว ต่อได้

 

แต่มาออกจริงก็ตอนตีห้าสี่สิบห้า เพราะฟ้ามันสว่างแล้วตอนนั้น เช็คเอาท์ออกด้วยใจโหวงๆ หน่อย เพราะโรงแรมที่ฟุคุโอกะมันดูโนแพลนมากเลยนะ ใบจองก็แค่ข้อความตอบรับจากอีเมล์ แต่ทำไงละนอกจากเชื่อมั่นในระบบ ว่าโรงแรมเมื่อรับจองคือรับจอง แต่บอกเค้าว่าจะไปบ่ายสามเช็คอิน เพราะงั้นต้องไปถึงให้ทันบ่ายสาม ตามเวลา

 

ขึ้นไปนั่งสายซันโย จากสถานีชินโอซาก้า ต้องขึ้นไปชั้นบนสูงสุด สถานที่แลดูไฮโซกว่าสถานีข้างล่างขึ้นมาทันใด มีลิฟท์ แอนด์ บันไดเลื่อนหลายตัว เวลาใช้เจอาร์พาส โคตรเหมือนคนพิเศษเลย เข้าประตูแบบไม่ต้องรอคิว วันนี้เค้าจะนั่งฮิคาริจังแล้วนะ

 

ฮิคาริจังดูหรูหราไฮโซกว่าโคดามะคุงสุดๆ บรรยากาศ ผู้คน นายตรวจ ยันพนักงานขายของในรถ บรรยากาศดี๊ดี นั่งรถไปก็นั่งทำการบ้านคำนวณเวลาเดินทางไป จนสุดท้ายก็จดเวลารถไฟที่คาดว่าจะได้ขึ้น แบบเผื่อๆ ตกรถไว้หลายๆ ขบวน

 

ไปถึงสถานีฮิโรชิม่า ตอนเกือบเจ็ดโมง เอากระเป๋าไปใส่ล็อคเกอร์ ล็อคเกอร์ตู้ใหญ่ใส่กระเป๋าของที่นี่ หกร้อยเยน แต่มันก็ดูใหญ่ แล้วใช้ง่ายอะนะ เมื่อหยอดเงินเสร็จถึงจะไขล็อคได้ ก็เอากุญแจเก็บ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถเพื่อไปเกาะมิยาจิม่า โดยคิดไปเรื่อยว่า จะเป็นยังไงละเนี่ยเกาะกวางดุเนี่ย แล้วไปเวลานี้น้ำลดอะนะ

 

ไปถึงคลาดเวลากับเรือที่เพิ่งออกไปหนึ่งนาที แอบเซ็ง ต้องรอเรือลำถัดไป ลางไม่ดีเรื่องเวลาละ อันนี้อันแรก

 

ไปถึงที่เกาะ แดดยังไม่ค่อยมี แต่มองไปนี่ศาลเจ้าลอยน้ำ ไม่มีน้ำ เออเวลาน้ำลด แต่ตอนเดินไปก็ได้เห็นชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นละ มาที่นี่แล้วได้เห็นทะเลจริงๆ ซะที ฮิ้วๆๆ..

 

ตั้งกล้องถ่ายไป เจอลูกกวางกับแม่ด้วย ยืนนิ่งๆ นั่งนิ่งๆ ให้ถ่าย ก็คิดว่ากวางไม่ดุเท่าที่คิดนะ แต่เก็บเจอาร์พาส ในกระเป๋าก่อนก็ดี เพื่อความไม่ประมาท แล้วก็เป็นอย่างที่ไม่อยากคาด

 

ไอ้กวางบ้า เอาแผนที่ไปกินจนได้ แล้วพอมีแผนที่ มันเดินตามกันมาเลยสามสี่ตัว เวรชีวิตจริงๆ เลยต้องทิ้งแผนที่ทั้งหมดให้มันไป จะได้ไม่เดินตามมา เพราะมันเดินแบบจะวิ่งตามเลยถ้าไม่ให้ เอาไปเลยไป

 

ศาลเจ้าลอยน้ำ ไม่มีน้ำ แต่ก็มีคุณประโยชน์ที่ทำให้นั่งห้อยขาถ่ายรูปได้ มาน้ำขึ้น ไม่มีวันได้เห็นซะละ แล้วน้ำลดแบบนี้ นกกระยางสีขาวก็มาหาปูกิน ได้เห็นนกที่สวยสุดๆ คิเระ.....

 

แอคท่าถ่ายรูปเหมือนประหนึ่งมีเพื่อนไปด้วย ถ่ายแบบรูปศิลป์ เล่นมุมกล้องกับตัวเอง จริงๆ มาคนเดียวก็ดีนะ เรียนรู้มุมกล้องของตัวเองได้อีก โฮะๆๆ

 

ออกจากศาลเจ้าไปสวนโมมิจิ ใบเมเปิ้ลญี่ปุ่นสวยมาก แต่ไม่ได้เข้าสวนละ ไปแค่ใกล้ๆ เพราะจะทำเวลาเดินออก เกาะนี้เงียบมากเพราะไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว แต่บรรยากาศนี้สงบดีจัง ชอบ ^^

 

เดินกลับไปท่าเรือ ระหว่างทางก็ขึ้นไปดูเจดีย์ห้าชั้นด้วย ถ้าดูจากยุคสมัย และกวางบนเกาะ มิยาจิมะได้อิทธิพลมาจากสมัยนาระแน่ๆ เหมือนกันทั้งการสร้างสถานที่ กับ กวาง แต่อีกวางเกาะนี้ ดุโว้ย

 

เห็นเรือเจอาร์เทียบท่า แล้วไงละ ยังเดินด๊อกแด๊ก กว่าจะไปถึงมันคงออกไปละ เอาเหอะ ตกเรือก็ช่างแล้ว รอบสองของวัน ที่ตกพาหนะ เหอๆๆ

 

กลับมาขึ้นรถไฟไปสถานีอิวาคุนิ เพื่อจะไปสะพานคินไตเคียว แล้วก็ลงรถแบบตะลึงตึง เออ เป็นสถานีที่ใช้ไปสถานที่ท่องเที่ยวของเมือง แต่ไม่มีภาษาอังกฤษเลย

 

นั่งเดากับบรรยากาศแล้วพบว่า กรูควรเดินไปซื้อตั๋วรถเมล์ละนะ ก็บอกคนขายคินไตเคียว แล้วป้าแกก็พูดอะไรไม่รู้ แต่ลุงที่ซื้อก่อนหน้าแกพูดว่า รีทราน เลยบอกไปว่าโน

 

ไปถึงสะพานก็ไม่ได้สังเกตป้ายที่ลงเท่าไหร่ เข้าใจว่าต้องข้าม ไปซื้อตั๋ว สงสัยต้องขึ้นฝั่งโน้น เรื่องพลาดๆ ก็เกิดขึ้นละ แต่ยังไม่รู้ตัว

 

ลงไปถ่ายด้านล่างสะพาน แล้วก็ช่างใจว่าจะขึ้นสะพานดีมั้ยแค่ค่าข้ามมันสามร้อยเยน แค่เดินข้ามเองนะ แล้วก็คิดว่าถ้าไม่ข้าม จะเสียดายนะ ข้ามแล้วบ่นเสียดายตังค์ไปเถอะ

 

ข้ามไป แล้วก็ข้ามกลับ เพื่อจะมาขึ้นรถ เดินไปซื้อตั๋ว แล้วก็ถามเวลา ก่อนจะไปเข้าห้องน้ำ เพราะเห็นว่าอีกตั้ง 15 นาที แล้วไม่สังเกตว่าป้ายรถสองป้ายมันเขียนว่าอะไร ไอ้ลุงขายตั๋วมันก็ชี้เฉยๆ ว่าป้ายสาม แล้วในสถานีมันก็มีป้ายเลขสาม ก็คิดว่าป้ายนี้

 

พอถึงเวลาไม่เห็นรถ ถามลุงแกอีกที ว่ารถละ แกก็ทำหน้าเซ็งๆ ใส่ก่อนจะออกมาชี้ว่า ฝั่งโน้น -*- อ้าวป้ายเดิมที่ลงมานี่หว่า เซ็งทันใด แล้วไอ้ป้ายเลขสามนี่เอามาทำมาย เอาออกไปเด้

 

เดินข้ามไปขึ้นรถเมล์ พอจะโทรหาใครเพราะอยากบ่นๆ ในความเซ็ง ตกรถมันไม่ใช่อะไร แต่มันเสียดายเวลา อยากเอาไปดูอะตอมมิคบอมส์โดมอะ ซอฟท์แบงค์ก็ไม่มีสัญญาณอีก เวร -*-

 

ตกรถสามรอบแล้วนะ วันนี้ มือถือไม่มีสัญญาณอีก T^T

 

นั่งรถเมล์แบบเซ็งๆ ไปสถานีชินอิวาคุนิ คนละสถานีกับสถานีอิวาคุนิ อยู่ไกลกว่า เมื่อเดินทางจากสะพานคินไต เป็นสถานีที่มีชินคันเซ็นจอดแบบ ดูวังเวง ตราประทับก็หมึกหมด เซ็งจัง

 

ระหว่างยืนรอ ก็มีโนโซมิจังวิ่งผ่าน เสียงดังมากจนผู้หญิงคนนึงที่นั่งรออยู่ ตะโกนตามรถ มันก็ดังจริงๆ นั่นแหละ เร็วเหมือนจรวด อยากนั่งโว้ย ดูหรู แต่ไม่มีจอด สถานีนี้มีแต่โคดามะคุง นั่งโคดามะแบบ ทำไมรถมันถึงอับขนาดนี้ กลับไปฮิโรชิม่า แต่บ่นยังไงก็หลับอยู่ดี

 

เปิดล็อคเกอร์ เอากระเป๋าไปฟุคุโอกะ เพราะเวลาไม่มี อีกสิบกว่านาทีต้องขึ้นรถไฟละ แล้วต้องเดินกลับไปขึ้นสายซันโยอีกสองชั้น จากเมื่อกี้ที่วิ่งลงมาสองชั้น ซื้อเบนโตะ แล้วก็เดินไปขึ้นรถ

 

นั่งมองวิวไป มองฟ้าไป อาเมะจังจะลงแล้ว ฟ้ามัวเชียว แล้วสองชั่วโมงก็ผ่านไปด้วยการนอนหลับเช่นเคย - - zzz

 

มาถึงฟุคุโอกะแบบ อ๋อ นี่หรอฟุคุโอกะ เจริญอย่างที่เห็น ลงจากซันโยมา แล้วมีทางออกสองทาง East กับ West มองไปทางเวสต์ แล้วก็เห็นป้าย Main Bus Station อยู่ที่อีสต์ จากที่ดูมาต้องลงอีสต์สินะ เซนต์การอ่านแผนที่ยังดีอยู่ เดินไปก็ขอแผนที่ฟุคุโอกะ แล้วพอถามถึงเวลคัมการ์ด พนักงานก็ทำหน้างง ไหนบอกว่าขอจากทัวร์ริส อินฟอรเมชั่นได้วะ สงสัยคนเขียนหนังสือ เจอสถานะการ์ณเดียวกันชัวร์

 

เดินจากแผนที่ที่เค้าให้ เพราะลืมแผนที่โรงแรมไว้เมืองไทย 555 ดีที่จำได้ว่า เดินไปจะเจอ Nishitetsu hotel แล้วก็จะเจอ ตึก NTT ก็เจออย่างที่ความจำมี แล้วก็จำได้ว่าปากซอยโรงแรมจะมีลานอะไรสักอย่าง แต่ไอ้ลานบ้านั่น แปลงร่างเป็นที่จอดรถละ แล้วโรงแรมฉันละ ก่อนจะเดินเจอ Raizenkaku hotel แปลว่าเลยแล้ว เพราะต้องอยุ่ซอยใกล้ๆ ที่นี่ แล้วก็เดินมาเจอ Residen hotel โอ้ ป๋วยมาถูกทาง โรงแรมเราถัดไป นี่ไง Hotel New Simple ที่เราจองไว้ เดินไปหาแบบใจเต้น เพราะมาถึงตอนจะห้าโมง เลทไปเกือบสองชั่วโมงจากอีเมล์

 

ลุงฟรอน์ท พูดอังกฤษได้นิดหน่อย แต่ยังกล้าพูด หยิบใบฟลอแปลน มันเขียนชื่อเราอยู่ว่าใช้มั้ย พอตอบว่าเยส เค้าก็โอเค ลุงแกพูดอะไรอีกที่รู้แล้วว่าแกคงบอกว่าต้องจ่ายเงินก่อน อย่างในอีกเมล์ ก็เลยส่งเงินให้พร้อมพาสปอร์ต แกส่งคืนมาให้พร้อมกับบิล กุญแจ และเงินทอน ก่อนจะหยิบแผนที่ส่งให้สองแผ่น ที่มีโรงแรมอยู่ในแผนที่ แล้วก็บอกประมาณว่ากุญแจไม่ต้องคืนเอาไปได้เลย เพราะสี่ทุ่มฟรอน์จะปิด แต่ประตูเปิด 24 ชม. นี่คาแนลซิตี้ นี่เทนจิน มีแต่ที่เที่ยว แล้วก็บอก อ่า...เบรคฟาส (หา มีด้วยหรอ) บอกเป็นเวลา แต่ฟังไม่ออก เข้าใจว่า เก้าโมง...

 

เข้าห้องพักแล้วประทับจิต ห้องเล็กกว่าไรซัน แต่ห้องน้ำในตัว มีกระจกในห้อง มีไดร์เป่าผม สายแลนเล่นเน็ทถ้าเอาโน้ตบุ๊คมา พร้อมโต๊ะวางของ โอ้......ดูดีนั่นแหละ โดยรวม

 

อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะนั่งดูทีวี มีช่องที่ฉายชุคุไดด้วย ทำไมเมื่อวานไม่มีมั่งเนี่ย ทีวีจอแบนด้วย

 

แล้วก็ออกจากโรงแรมไปเดินเล่นในเมืองดีกว่า แต่หาป้ายกิออนไม่เจอ เพราะเดินออกผิดทาง แต่ก็มั่วๆ งงๆ ไปคาแนลซิตี้ได้ เป็นจังหวัดที่ไม่มีอะไรนอกจากห้างจริงๆ เลยนะ ต่อรถเมล์กะว่าจะไป yahoo dome กับฟุคุโอกะทาวเวอร์ ก็ขึ้นรถไป ไม่ได้สังเกตว่ามันเขียนอะไรสักอย่าง แล้วก็ถึงคราวจะหลงของวัน เพราะต้องลงป้ายย้าฮู้โดมมาเอะ แต่คิดว่าจะลงทาวเวอร์ต้องป้ายหน้า แล้วไงละ ไม่จอด เลยไปนู่น หมู่บ้านอะไรสักอย่าง จ่ายเงินไม่ถูก งงๆ ด้วยว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่ คนขับก็ใจดี ถามว่าขึ้นมาจากป้ายไหน พอบอกเทนจิน เค้าก็บอกหยิบตั๋วตอนขึ้นมั้ย พอส่งให้ก็บอกให้จ่ายเงินตามช่องของเลขในตั๋วนะ โอ้ บางอ้อ ป้ายรถเมล์ที่นี่จะให้บัตรอะไรสักอย่าง แต่เวลาหยิบมาให้ดูแล้วก็จ่ายเงินตามเลข เดินย้อนกลับไปฟุคุโอกะทาวเวอร์ แบบฝนตก เมืองเปลี่ยว มนุษย์ไปไหนกันหมดละเนี่ย แล้วต้องเดินตัดสวนสาธารณะไปทาวเวอร์แบบ ไม่มีคนผ่านมา ให้หนาวใจเล่น

 

ไปถึงทาวเวอร์ ร้านขายของปิดไปเกือบหมดละ แต่ยังขึ้นได้เพราะปิดทาวเวอร์สามทุ่ม เลยชี้ๆ เวลคัมการ์ด เค้าถามว่ามีมั้ย บอกไม่มี เลยได้มา เพื่อเป็นส่วนลด จาก 800 เหลือ 640 ขึ้นไปพร้อมคนเกาหลีสามคน ด้วยความตื่นเต้น เพราะลิฟท์แก้ว ข้างบนเป็นกระจกใส สูงๆๆๆๆๆ ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะมาถึงจุดชมวิว ทำไมมีแต่คนอยู่เป็นคู่ๆ ฟระ

 

บรรยากาศสีชมพูอบอวล อิจฉาว้อย คนไม่มีแฟนมั้งให้รู้ไป ไม่เป็นไร คิดถึงคุณซึโยชิก็ได้ ตอนเสี่ยงเซียมซี ที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกลับไปลงลิฟท์ พนักงานบอกต้องเดินลงไป หา.....

 

แต่เอาจริงก็เดินลงมาชั้นเดียว ก็เจอจุดขายของที่ระลึก นโยบายการตลาดแยบยลมาก ลงมาเจอเกาหลีสามคน นั่งทำเหรียญที่ระลึกอยู่ ก่อนจะเดินมาขึ้นลิฟท์ลง และออกไปป้ายรถเมล์ เพราะฝนมันตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ขึ้นรถที่เขียนว่าฮากาตะ แล้วก็ถูกคันแล้ว มันจอดป้ายอย่างที่เห็นในเวปเลย ก่อนจะข้ามทางด่วน อย่างที่คิดว่าในเวปมันเขียนลัดแบบนี้ทางด่วนชัวร์ รถมันจอดป้าย ไล่มาเลย จนโล่งใจ จะได้เห็นละป้ายกิออนมาจิ อยู่ตรงไหน 555

 

ลงจากรถป้ายกิออนมาจิ จำป้ายว่าเดินมาตรงไหน ก็เดินไปหาน้ำกิน ตัดสินใจผิดซื้อสปาร์คกิ้งวอเตอร์มา รู้งี้ซื้อเบียร์ให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลยก็ดี โซดารสชาดห่วยมาก ใครกินเปล่าๆ ได้เหมือนในโฆษณานับถือเลย แถมทำตกแล้วมันก็พุ่งๆๆๆ ออกมาได้อีก เห็นแล้วคิดถึงโฆษณาโซดาตราสิงห์ ซ่าส์ทุกหยด เปิดทิ้งไว้ทั้งคืน ปิดฝาทำตก มันยังพุ่งต่อได้เลยตอนเช้า สวยแต่ขวดจริงๆ แล้วมะนาวมีแต่กลิ่น

 

เปลี่ยนยูกาตะนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะเป็นคอนแล้วเฟ้ย >< ตื่นเต้นๆๆ