ปกติเด็กผู้หญิงทั่วไปก็จะมีคนที่ตัวเองชอบ แต่เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่จะมองผู้ชายเมื่ออายุเท่าไหร่

 

อือม์.........

 

กับตัวเราเอง ผู้ชายคนแรกที่มองจริงๆ ทั้งที่เป็นแค่คนในละคร แค่เรื่องเดียวที่ผ่านตา

 

Wakaba no Koro (ชื่อไทย สุดทางฝัน คนละความหมายกับชื่อญี่ปุ่นเลย)

 

ตอนแรกมอง ฟูจิกิ ไค ก็อิทธิพลละครไทยที่จะต้องมองผู้ชายที่ดูดี บ้านรวย ดูมีชาติตระกูล แต่สายตากับมองเลยมาที่ไอซาวะ ทาเคชิ คนนี้แทน บ้านก็จน มีน้องอีก 2 ขโมยของชาวบ้านเค้าก็ทำ บทดีโคตร (อย่าโกรธนะ) ยิ่งตอนเพลงจบดังขึ้นมา ยั่งมีสมาธิดู ไม่เคยขาดตกบกพร่อง กลับมาไม่ทันละคร ขอดูหน้ายิ้มๆ ตอนเพลงจบก็ยังดี ผู้ชายหล่อๆ หน้าตาดีสองคน เล่นบาส

 

พอละครจบไม่ได้เห็นหน้าก็เหมือนผ่านไป คงไม่ได้เจออีกแล้วมั้ง จนกระทั่งนิสัยอ่านการ์ตูน ติดการ์ตูนอย่างหนักเป็นยาเสพย์ติด ไปเลิกที่ไหนคงไม่หาย ทำให้ได้มาอ่าน Kindaichi Shonen no Jikenbo หรือ คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนานี่แหละ การ์ตูนสุดเลิฟ ติดงอมแงม ชอบมาก และยิ่งดีใจตอนที่ได้อ่านข่าวจาก KC Weekly สมัยก่อนจะเอาข่าวเกี่ยวกับการ์ตูนไว้ที่ปกหลัง "คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนาได้ทำเป็นละครทีวีแล้ว ผู้รับบทคินดะอิจิ ฮาจิเมะ คือ โดโมโตะ ซึโยชิ ไอดอลชื่อดัง คู่กับ โทโมซากะ ริเอะ เป็น นานาเสะ มิยูกิ พร้อมรูปกรอบเล็ก"

ตอนนั้นจำไม่ได้เพราะรูปเล็กจัด (ประมาณ 1 คูณ 1.5 เซนติเมตรได้) รู้แต่ปลื้มจัด อยากดู เพราะเขียนในข่าวว่าสนุกไม่แพ้ในการ์ตูน ก็เหมือนจริงๆ นั่นแหละ ชอบคนนี้อีกแล้ว (ทั้งที่จำไม่ได้ จำได้แต่คนนี้เล่นเป็นคินดะอิจิ ตอนนั้นสมองเข้าข้อมูลแต่เรื่องการ์ตูน) ผู้ชายที่ชอบคนที่สองในชีวิต = ผู้ชายคนแรกที่ชอบในชีวิต (บ้าที่สุด สมองและความจำ)

 

บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ในเวลาต่อมาก็ชอบศิลปินไทย เข้าขั้นบ้าคลั่ง UHT พี่เปปเปอร์เท่านั้นที่เราชอบ นั่งมองนั่งยิ้ม อยากเจอตัวจริง แต่พอดูคอนแล้ว ก็ยังรู้สึกแค่ว่าสนุก ดีใจ แต่ใจยังแค่ชอบ ไม่ใช่รักแหะ แต่ช่วงนั้นอาการติดเพลงญี่ปุ่นก็บังเกิดกับชีวิต เพราะชอบการ์ตูนญี่ปุ่นเลยซื้อเทปการ์ตูนญี่ปุ่น ฟังจนยืด ก็ซื้อม้วนใหม่มาแทน แล้วก็เพราะการเรียนรอบบ่ายทำให้นิยมทำตัวเป็นนกฮูก นอนดึกตื่นสาย เรียนบ่าย ค่ำกลับ ช่วงนั้นดู FOT ทุกตอนที่ฉายตีสองตีสามของวันจันทร์ไม่ใช่ปัญหา ชอบเพลงญี่ปุ่นจากการ์ตูนอยู่แล้ว ก็งอกเพิ่มมาเป็นเพลงจากศิลปิน แล้วรายการ TeenTalk ก็ทำช่วงศิลปินญี่ปุ่น อยู่พักนึง (Arashi Arashi for Dream เรารู้จักกันแล้ว เย้)

 

ช่วงนั้นดูดวงไพ่ป๊อก (ฮิตกันมากในเด็กสาววัยรุ่นถึงทุกวันนี้) บอกว่าผู้ชายที่จะมามีอิทธิพลกับชีวิตเราเป็นผู้ชายผิวขาว รูปร่างอวบ ทุกคนบอกเปปเปอร์แน่ๆ แต่ต่อมาวงแตก หายไป ก็เฉยๆ ไปเลย (อีกอย่างเปปเปอร์ไม่อวบด้วยสิ) ไม่มองใครแล้วแหะ ถึงจะมี TikTakToe ก็เหอะ (ชีวิตบ้าๆ ของคนบ๊องๆ) ไหนละมีอิทธิพล คงไม่จริง หมอดู (เพื่อนเรา) ก็คู่กับหมอเดา (555)

 

ต่อจากนั้นชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอีก 4 ปี ก็ผ่านไปกับการเรียน การฝึกงาน การ์ตูน (ไม่เลิกอ่านหรอก จะอ่านจนกว่าจะแก่ตายนี่แหละ) ช่วงนั้นไม่ซื้อหนังสือดารา แต่ซื้อนิตยสารการ์ตูนทุกเล่มแทน แม่ก็เฉยๆ ลูกไม่มองผู้ชาย แต่ติดการ์ตูน คงดูปลอดภัย แต่เสียตังค์อย่างเดียวจริงๆ ตอนนั้นมีหนังสือ Anime ออกก็ซื้อครบทุกเล่ม จนเลิกพิมพ์ เล่มหนึ่งในจำนวนนั้นก่อนเลิกพิมพ์ ลงบทสัมภาษณ์ คนแสดงเป็นคินดะอิจิ ฮาจิเมะ ตอนคดีฆาตกรรมนางเงือกเซี่ยงไฮ้ ที่ต้องไปถ่ายทำที่เมืองจีน (เชื่อจริงๆ ว่าเราหนีผู้ชายคนนี้ไม่พ้น เค้าตามมาเจอเราในโลกของเราอีกแล้ว 555^^) ไอทีวีก็มาในช่วงนั้น บ้านไม่มีเสาอากาศ ไม่เป็นไรจูนเองก็ได้ มีรายการเพลงญี่ปุ่นทุกวันเสาร์ เวลา 10-11 โมง ภาพไม่ชัด แต่เราก็ดู ตอนนั้นได้ฟังเพลงนึงทุกตอนจนขึ้นใจ Zenbun Dakishimete ไม่เห็นหน้าคนร้องชัดๆ ไม่ใช่ปัญหา จะดู ว่าแต่สองคนที่ร้องหน้าตาไงหว่า ทำไม FOT ไม่เอาเพลงนี้มาฉายบ้าง ตอนนั้น FOT ฉายแต่ภาพคอนเสิร์ตนึงบ่อยมาก KinKi Kids First Concert ไอ้เราก็ดูไป ทำการบ้านไป ดูมากๆ การบ้านไม่เสร็จ เลยก้มหน้าก้มตาทำการบ้าน แทนการดูทีวี รู้แต่มันคลายเหงาในยามดึกดื่นดีมาก ผู้ชายหน้าตาดีสองคนนี้ ^^ จน FOT เลิกฉาย เรื่องญี่ปุ่นก็หายไป จนเรียนจบเข้าทำงานนี่แหละ (ช่วงนี้แหละที่ไม่ใส่ใจเรื่องอะไรนอกจากงานอยู่ 2 ปี)

 

จะว่าไปเพิ่งมาเริ่มชอบญี่ปุ่นเต็มแมกซ์ ตอนทำงานนี่แหละ ก็ต่อจากนี้เงินของเราเองแล้ว จะชอบจะซื้ออะไรก็ได้ คุณน้องสาวตัวดีก็เข้าวัยรุ่นแล้ว และก็พาเรามารู้จักกับจอห์นนี่จูเนียร์ พาอีชั้นที่มีนิสัยอ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า มาอ่านฟิค ชื่อผู้ชายญี่ปุ่นทุกคนก็มาตามตัวหนังสือ (เป็นคนที่จะจดจำจากตัวอักษร ซึ่งก็ส่งผลมาประการฉะนี้แล) และงานพัทยาที่พาเด็กๆ จอห์นนี่มาไทย ทำให้กระแสญี่ปุ่นแรงขึ้น แต่คนที่ทำให้เริ่มกลับมาชอบญี่ปุ่นอีกครั้งกลับเป็นอาราชิ ตอนนั้นคนรอบข้างก็มีแต่ชอบอาราชิกันนะ แต่รูปในหนังสือที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ต้องหยุดมอง กลับเป็นรูปของผู้ชายผมสี แดง ทอง ดำ (หัว 3 สี และหน้ากลมอีกต่างหาก) ที่ชื่อว่า โดโมโตะ ซึโยชิ แห่ง KinKi Kids หัวสีประหลาด อ้วนก็ปานนั้น ทำไมมันคุ้นตาในความรู้สึกนัก ทุกรูปของคนนี้เด่นชัดในความทรงจำ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สะดุดตา กับเรื่องของคนนี้ ภาพของคนนี้ เราชอบอาราชิไม่ใช่หรอ แล้วคนนี้ละ..........

 

จนเมื่อน้าที่กลับมาจากอเมริกามีเพื่อนญี่ปุ่น เพื่อนน้าจากญี่ปุ่นจะมาไทย น้องๆ ก็ฝากซื้อหนังสือกะมาตัดคลิปขาย หนึ่งเล่มในนั้นก็มาพร้อมกับ ความรู้สึกที่ไม่จางหายไปกับความทรงจำ

Potato หน้าปก โดโมโตะ ซึโยชิ ที่เขียนขอบตาดำเข้ม เพนท์เล็บ ช่วงโมโตคาเระและรูปเก่าก่อนตัดผม กับหัวทองฟู.... หลังตัดเสร็จน้องจะทิ้ง ไม่ต้องช้านจะเก็บเอง ก็คนนี้น่ะ คือ คนในละครตอนนั้นไม่ใช่หรอ ชอบไอบะไม่ใช่หรอเรา แต่ทำไมตอนที่เห็นรูปซึโยชิกลับรู้สึกว่าไม่ได้เด็ดขาด คนนี้เท่านั้นที่พิเศษกว่าใครๆ เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

 

ก่อนจะบอกตัวเองได้ว่า ป๋วยชอบซึโยชิ ,โดโมโตะ ซึโยชิ แห่ง KinKi Kids นี่แหละคนที่ใช่ คนรอบข้างก็งงกันยกใหญ่ ก็คนนี้มาก่อนไอบะอีกนะ เป็นคนที่ชอบมาก่อนใครๆ เลยด้วย 

 

ยิ่งพอมาไทย ไม่ได้เจอตัวก็ยิ่งทรมานใจ ตอนนั้นที่หน้าโรงแรมคนที่เดินออกมาจากรถลิ่วเข้าลิฟต์ไป ใครต่อใครยังมองไม่ทัน แต่ตัวเราเองกลับแยกซึโยชิออกจากใครๆ ได้ยังไง ไม่เข้าใจ และตอนวันสุดท้ายที่เค้าไม่อยู่แล้ว การได้เห็นตอนสุดท้ายยิ่งบอกว่าใช่ ตอนที่ร้องไห้แค่ได้เห็นมันยิ่งกว่าจะพูดกับใครที่ไหน ทำไมถึงรู้ตัวช้าแบบนี้กันนะ

 

ตอนนี้ไม่ว่าจะทำยังไงคนนี้คือคนที่อยู่ไกลอีกขอบฟ้า ถ้าจะไปหาไม่ใช่เรื่องง่ายอีกแล้ว แต่ก็จะพยายามไปเจอให้ได้ ถึงตอนนั้นอย่าหายไปไหนซะก่อนละ รอป๋วยไปเจอก่อน

 

จบเรื่องราวขำๆ ของชีวิตบ๊องๆ ของผู้หญิงหนึ่งคน ที่ 10 ปีผ่านไป ผู้ชายคนแรกของชีวิตยังเป็นคนเดืม เป็นคนแห่งโชคชะตาของป๋วยจริงๆ