ต้นปีสมัยเรียนอยู่ปีสุดท้ายไปไหว้พระที่ศาลเจ้าพ่อหลักเมือง

 

มีพระเสี่ยงทายด้วยศักดิ์สิทธิ์มาก ไปลองดูได้

 

ถาม (ในใจ) เรื่องเรียน แต่ตอนนั้นไม่มีความคิดจะต่อโท...

 

คำตอบก็ตามที่คาด ไม่คิด ก็จะอุ้ม

 

เลยถามไปว่าถ้าทำอะไรที่ตั้งใจไว้ แต่มันยาก แล้วก็คงไม่มีใครเข้าใจจะสำเร็จรึเปล่า

 

ตอนนั้นคำตอบคือสำเร็จแต่ไม่ได้บอกใครว่าถามอะไร

 

แล้วต้นปีที่แล้วไปไหว้พระที่อยุธยา

 

มีช้างเสี่ยงทาย ให้เอามือข้างเดียวจับช้างทองเหลืองตันๆ

 

เลยถามตรงๆ (ในใจ) จะไปญี่ปุ่นคะ จะได้ไปมั้ยในปีสองปีนี้ ถ้าได้ไปขอให้ยกขึ้น

 

ตอนที่ยกขึ้นเป็นที่น่าตื่นเต้น แม่ถามว่าถามอะไร (ตอบไม่ได้อะเจ้ เพราะตอนนั้นยังไงขอก็ไม่อนุญาต)

 

เลยถามกลับ (ใครจะอธิษฐานแบบนี้บ้าง ถามกลับนะคะ)

 

จะไปญี่ปุ่นคะ จะได้ไปมั้ยในปีสองปีนี้ ถ้าได้ไปขอให้ยกไม่ขึ้น

 

คุณช้างก็หนักอย่างกับมีใครมาเหยียบไว้ ไม่มีขึ้นเลย

 

คราวนี้อาอี้ อาเจ๊ก อาม่า อากง ถามว่าทำอะไร

 

(หนูบอกไม่ด๊ายยยย)

 

แต่ปีนี้พอจะได้ไปจริงๆ แล้ว กลัวๆ ขำๆ เหมือนกัน

 

จะไปยังไงต่อไปหนอชีวิต

จริงๆ เป็นเรื่องของวันเสาร์

 

เริ่มจากวันศุกร์ กลางวันกินเผ็ดจัดตอนท้องว่าง ตอนเย็นกินของงานวัด (ไม่ใช่อะไรที่เป็นสาระแน่นอน)

 

คืนนั้นเอาสิ นอนได้พักนึง ตื่นมาอาบน้ำ คลื่นไส้ไปหมด แล้วมันก็ไปหมด...

 

เช้ามาก็น็อคๆ มึนๆ

 

แต่นัดชาวบ้านเค้ามาเอาหนังสือไว้เป็นสิบ นัดป้อมด้วย นุ่นด้วย

 

เอาฟระ เรียกแท๊กซี่จากบ้านไปสยาม (สิ่งที่ไม่ค่อยจะทำ ปกติรถเมล์)

 

ไปถึงโอนเงินค่าหอน้อง แล้วก็นั่งแช่ตัวเองในตำสะเด็ด

 

ตอนนี้ก็ช็อคตัวเองกินข้าวไม่หมด ไม่มีปัญญากลืน

 

รอจนคนมาเอาหนังสือ ทยอยกันมา ใครมั้งละเนี่ย ปวดหัวจำไม่ค่อยได้

 

จำโอ๋ได้ น้องแมวได้ ทอนตังค์เกินกับเพื่อนโอ๋ไปด้วย ช่างมันละกัน NuckyZuu อ่านฟิคเราด้วย โอ้

 

ส้มมา aisakiมา จำชื่อไม่ได้ เครียด เบลอขนาด ป้อมมา นุ่นมา รัตน์มา รอกุลมาเอาฟิค แล้วก็ย้ายทิศไปเซ็นทรัลเวิร์ด

 

นั่งดูเค้ากินตะลิงปลิง กินอะไรไม่ได้ แต่หลังจากที่ไข้ทำให้ข้าวกลางวันหายไป เราก็กินบานอฟฟี่พายไป (ป่วยแต่ของอร่อยมันคนละเรื่อง)

 

แล้วก็ลากสังขารไปนารายาต่อกันอีก ได้กระเป๋ามาอีกใบ (โบว์ยักษ์สีส้มอิฐ)

 

ขากลับเรียกแท๊กซี่จากตรงข้ามเซ็นทรัลเวิร์ด ไม่มีรถยอมไป กัดฟันขึ้นรถเมล์ มาสีลม เรียกแท๊กซี่

 

ก่อนจะกลับบ้านมาอาบน้ำสลบ...ยันเช้าอีกวัน...แต่ทันตื่นมาดู ฮานะดันซะงั้น

 

อะไรนักหนาหนอ พอจันทร์มาไข้หายไปเรียบ เจองาน กับหน้าไอบะหายเลย

 

แล้วก็ดีขึ้นมากมายตอนเห็นหนังสือ song เอ็นโดริคุงหล่อ โฮะๆๆ